توسط محققان كشور محقق شد؛ تولید نانوسوپر جاذب كارآمد از ضایعات گندم برای مصارف بهداشتی

خط رند ۹۱۲: محققان كشور با استخراج نانوالیاف سلولز از ضایعات گندم، نانوسوپر جاذبی سنتز كرده اند كه ضمن سازگاری بیشتر با محیط زیست در مقایسه با سوپرجاذب های رایج، قابلیت جذب آب یكسانی دارد.

به گزارش خط رند ۹۱۲ به نقل از ستاد توسعه فناوری نانو، سوپرجاذب ها كه در سال های اخیر تجاری سازی شده و توسط صنایع مختلف مورد استفاده قرار می گیرند، ساختارهای سه بعدی پلیمری هستند كه قادرند آب و محلول های آبی را تا چند صد برابر وزن خود ذخیره كرده و در مواقع ضرورت رهاسازی كنند.
استفاده از سوپرجاذب ها با وجود مزیت های فراوانشان، مشكلات زیست محیطی و بهداشتی متعددی را به دنبال خواهند داشت. محققان دانشگاه شهید بهشتی تلاش نموده اند تا با به كارگیری نانومواد طبیعی در سنتز سوپرجاذب ها، ضمن افزایش زیست سازگاری، كارایی آنها را باز ارتقا بخشند.
دكتر سید رحمان جعفری پطرودی عضو هیأت علمی دانشگاه شهید بهشتی با اشاره به این مطلب كه مواد اولیه جهت تولید سوپرجاذب های موجود در بازار از مواد آلی بعضاً مضر استفاده می شود، درباب اهداف دنبال شده در طرح حاضر اظهار داشت: «از مشكلات بهداشتی سوپرجاذب های موجود در بازار می توان به ایجاد حساسیت برای نوزادان اشاره نمود.
وی با اشاره به اینكه این طرح با هدف بررسی قدرت نانوالیاف سلولز مشتق شده از ضایعات گندم در جذب و نگهداری آب و همین طور قابلیت تقویت كنندگی سوپرجاذب اجرایی می شود، اشاره كرد: در این طرح علاوه بر به حدال رساندن مشكلات بهداشتی استفاده از سوپرجاذب ها، هزینه تولید آنها را باز به حدود یك سوم سوپرجاذب های موجود در بازار كاهش داده است.
این محقق درباب سازوكار جذب سوپرجاذب ها و كارایی ویژه آنها در حوزه كشاورزی اضافه كرد: سوپرجاذب ها از پلیمرهایی آب دوست با ساختار سه بعدی تشكیل شده اند كه قادرند با برقراری پیوند هیدروژنی با مولكول های آب، مقادیر زیادی از آب را در خود ذخیره كنند. ازاین رو، در سال های اخیر استفاده از آنها در حوزه ی كشاورزی افزایش یافته است؛ چراكه سوپرجاذب ها با ذخیره و رهاسازی به موقع آب می توانند از مصرف بی رویه آب جلوگیری نمایند.
وی افزود: در این پژوهش همه مواد اولیه جهت سنتز نانوسوپرجاذب كاملاً طبیعی و مشتق شده از سلولز گیاهی بوده اند؛ ازجمله كربوكسی متیل سلولز، اتیل سلولز، نانوالیاف سلولزی. همین طور از اسیدسیتریك بعنوان عامل احداث اتصالات عرضی استفاده شده است. سپس سنتز نانوسوپرجاذب از میكروسكوپ الكترونی نشر میدانی جهت بررسی ریزساختاری استفاده شده است. در نهایت باز میزان قابلیت جذب آب و محلول های نمكی مورد ارزیابی قرار گرفته است.
این محقق اضافه كرد: نتایج از آن حكایت می كند كه هر گرم از این نانوسوپرجاذب توانایی جذب ۲۰۰ گرم آب را دارد كه در حضور ۱۰درصد وزنی نانوالیاف سلولزی حاصل شده است. همین طور میزان حساسیت یونی این نانوسوپرجاذب بین ۰.۷۳ تا ۰.۹۸ گزارش شده است.
این مقاله حاصل تلاش های دكتر سید رحمان جعفری پطرودی و دكتر اسماعیل رسولی گرمارودی اعضای هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی و مهندس جلال رنجبر دانش آموخته مقطع كارشناسی ارشد دانشگاه شهید بهشتی است.
نتایج این كار در مجله Carbohydrate Polymers با ضریب تأثیر ۵.۱۵۸ (جلد ۱۹۷، سال ۲۰۱۸، صفحه ۵۶۵ الی ۵۷۵) انتشار یافته است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *