خط رند ۹۱۲: دیوید پیتون (David Paton) خالق یک بیمارستان تخصصی چشم پرنده بود که در سن ۹۴ سالگی از دنیا رفت.
به گزارش خط رند ۹۱۲ به نقل از ایسنا، پیتون که یک چشم پزشک آرمان گرا بود، روشی مبتکرانه برای درمان نابینایی در مناطق دورافتاده جهان ارائه داد و آن مجهز کردن یک هواپیما به اتاق عمل تخصصی چشم بود.
به نقل از نیویورک تایمز، دیوید پیتون، چشم پزشک آرمان گرا و نوآور که پروژه اوربیس را شروع کرد و یک جت هواپیمایی یونایتد را به یک بیمارستان پرنده تبدیل کرد که جراحان را به کشورهای درحال توسعه برای جراحی بیماران و آموزش پزشکان محلی می برد، در روز سوم آوریل در خانه اش در رینو، نوادا درگذشته است. او ۹۴ ساله بود. درگذشت او توسط پسرش، تاونلی، تایید شد.
دکتر پیتون پسر یک جراح چشم برجسته نیویورکی بود. وی در اوایل دهه ۱۹۷۰ در مؤسسه چشم ویلمر در دانشگاه جانز هاپکینز تدریس می کرد و در همان زمان بود که با مشاهده افزایش موارد نابینایی قابل پیشگیری در مناطق دورافتاده گرفتار ناامیدی شد.
وی در خاطرات خود با عنوان «دید دوم: مناظری از سفر ادیسه وار یک چشم پزشک» نوشت: به چشم پزشکان بیشتری نیاز بود، اما به همان اندازه نیز اهمیت تقویت آموزش پزشکی پزشکان وجود داشت.
او ارسال محموله های تجهیزات را درنظر داشت که تقریباً مشابه کاری بود که یک سیرک انجام می دهد، اما این کار چالش های لجستیکی را به همراه داشت. او به امکان استفاده از یک کشتی پزشکی مانند کشتی ای که پروژه امید را به عنوان یک گروه بشردوستانه به سرتاسر جهان فرستاد، فکر کرد، اما این به نظر او خیلی آهسته بود و سپس ایده ای به ذهنش رسید: آیا یک هواپیما می تواند راهکار باشد؟ یک هواپیمای به اندازه کافی بزرگ می تواند به یک اتاق عمل و یک کلاس درس با تمام امکانات لازم تبدیل گردد.
تنها چیزی که او نیاز داشت یک هواپیما بود. او از ارتش خواست که یک هواپیما اهدا کند، اما این کار نشدنی بود. او برای خرید هواپیما به چندین دانشگاه مراجعه کرد، اما مدیران درخواست او را رد کردند و گفتند که این ایده عملی نیست.
بروس اسپیوی (Bruce Spivey)، رییس و بنیانگذار آکادمی چشم پزشکی آمریکا، در مصاحبه ای اظهار داشت: دیوید مایل بود ریسک هایی را قبول کند که دیگران حاضر به انجام آن نبودند. او الهام بخش بود و تسلیم نشد.
دکتر پیتون تصمیم گرفت خودش به تنهایی بودجه لازم را جمع آوری کند. در سال ۱۹۷۳، او پروژه اوربیس را با گروهی از چهره های ثروتمند و بانفوذ جامعه مانند بتسی تریپ وینرایت (Betsy Trippe Wainwright)، دختر بنیانگذار خطوط هوایی جهانی پان امریکن، تاسیس کرد.
در سال ۱۹۸۰، آقای تریپ به متقاعد کردن ادوارد کارلسون، مدیر اجرائی یونایتد ایرلاینز، برای اهدای یک جت DC-۸ کمک کرد. آژانس توسعه بین المللی ایالات متحده ۱.۲۵ میلیون دلار برای تبدیل هواپیما به بیمارستانی با اتاق عمل، اتاق ریکاوری و کلاس درس مجهز به تلویزیون کمک کرد تا کادر پزشکی محلی بتوانند جراحی ها را تماشا کنند.
جراحان و پرستاران داوطلبانه خدمات خودرا ارائه دادند و موافقت کردند که دو تا چهار هفته را در خارج از کشور بگذرانند. نخستین پرواز، در سال ۱۹۸۲، به پاناما بود. سپس هواپیما به پرو، اردن، نپال و فراتر از آن رفت. مادر ترزا یک دفعه از آنجا بازدید نمود. فیدل کاسترو، رهبر کوبا، نیز به آنجا رفت.
در سال ۱۹۹۹، مجله ساندی تایمز لندن، خبرنگاری را به کوبا فرستاد تا در مورد این هواپیما که حال به عنوان بیمارستان چشم پرنده شناخته می شود، بنویسد. یکی از بیمارانی که به آنجا رسید، دختری ۱۴ ساله به نام جولیا بود.
در مقاله ساندی تایمز آمده است: در کشورهای توسعه یافته، وضعیت جولیا چیزی در حد یک سوزش چشم بود. او گرفتار التهاب یوئیت داخل چشم شده بود که می شد در مراحل ابتدایی آنرا با قطره چشم حل کرد.
پزشک او ادوارد هالند، یک جراح برجسته چشم بود.
مقاله ساندی تایمز نوشت: هالند از تیغ کوچکی برای ایجاد سوراخ هایی بهره می گیرد که به او اجازه می دهد ابزارهایش را وارد چشم کند و خیلی زود بافت زخم جولیا را بیرون می کشد. با بیرون کشیدن بافت، یک مردمک تیره که برای یک دهه دیده نشده بود، آشکار می شود. این یک لحظه اثرگذار است. سپس، او آب مروارید را برمی دارد و یک لنز در چشم قرار می دهد تا چشم شکل خودرا حفظ کند.
چشم پزشکان کوبایی که در اتاق معاینه این جراحی را تماشا می کردند، آغاز به تشویق کردند. اما بعد از اتمام جراحی، جولیا هنوز نمی توانست ببیند.
در این مقاله آمده است: سپس یک معجزه کوچک شروع شد. همانطور که تورم آغاز به کاهش می کرد، او دنیای اطراف خودرا کاوش می کرد. دقیقه به دقیقه می توانست موارد جدیدی ببیند.
دیوید پیتون در روز ۱۶ اوت سال ۱۹۳۰ در بالتیمور متولد شد و در منهتن بزرگ شد. پدرش، ریچارد تاونلی پیتون، متخصص پیوند قرنیه بود و بانک چشمی برای ترمیم بینایی تاسیس کرد. مادرش، هلن پیتون، طراح داخلی بود. وی در خاطراتش، به بزرگ شدن در «میان افراد خوب، باهوش و اهل سفر» اشاره می کند.
دیوید در مدرسه هیل، یک مدرسه شبانه روزی در پاتس تاون، پنسیلوانیا، تحصیل کرد. در آنجا، با جیمز ای. بیکر سوم، یک تگزاسی که بعدها وزیر امور خارجه رییس جمهور جورج اچ. دبلیو. بوش شد، آشنا شد. آنها در دانشگاه پرینستون هم اتاقی و از بهترین دوستان هم بودند.
آقای بیکر در مصاحبه ای اظهار داشت: دیوید از خانواده ای بسیار مرفه بود، اما متواضع و بسیار دوست داشتنی بود. او اهداف زندگی اش را مشخص کرده بود. او دانشجوی بسیار بهتری نسبت به من بود.
پیتون بعد از فارغ التحصیلی از پرینستون در سال ۱۹۵۲، مدرک پزشکی خودرا از دانشگاه جانز هاپکینز دریافت کرد. وی در سمت های ارشد در مؤسسه چشم پزشکی ویلمر کار کرد و به عنوان رییس بخش چشم پزشکی کالج پزشکی بیلور در هوستون خدمت کرد. در سال ۱۹۷۹، در صورتیکه هنوز در کوشش برای تهیه هواپیما برای پروژه اوربیس بود، مدیر پزشکی بیمارستان تخصصی چشم ملک خالد در ریاض، عربستان سعودی شد.
دکتر پیتون سه بار ازدواج کرد که دو مورد از آنها به طلاق انجامید. همسر سوم او دایان نیز در سال ۲۰۲۲ از دنیا رفت. علاوه بر پسرش، دو نوه از او به یادگار مانده است.
دکتر پیتون در سال ۱۹۸۷، بعد از اختلاف با هیات مدیره، سمت خودرا به عنوان مدیر پزشکی پروژه اوربیس ترک کرد و بااینکه ارتباط رسمی او با این سازمان پایان یافته بود، اما او گهگاه به عنوان مشاور غیررسمی فعالیت می کرد.
این سازمان که حال اوربیس اینترنشنال نام دارد، سومین هواپیمای خودرا که یک MD-۱۰ اهدایی از فدرال اکسپرس است، به پرواز درآورده است.
طبق آخرین گزارش سالانه، از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۳، شرکت اوربیس بالاتر از ۶۲۱ هزار عمل جراحی انجام داده و بالاتر از ۴۲۴ هزار جلسه آموزشی برای پزشکان، پرستاران و سایر ارائه دهندگان خدمات درمان ارایه داده است.
دکتر هانتر چروِک، معاون رییس خدمات و فناوری های بالینی این سازمان، در مصاحبه ای اظهار داشت: «این هواپیما واقعا یک مکان بی نظیر است. این یک ایده فوق العاده جسورانه و رؤیایی بود.
منبع: rond912.ir
